Maar wat is dat hier nu allemaal seg, zo'n berichtloze blog, dat kan niet he. Bij gebrek aan maaksels voel ik mij moreel verplicht jullie maar wat over mezelf en mijn omgeving vertellen.

Huize Lila herbergt een poes die hélemaal wit was bij haar geboorte.

Maar die nu steeds donkerder wordt en waarvan het Lieve Lief en ik vrezen dat we op een dag opgescheept gaan zijn met een poes die hélemaal zwart is. En dat was niet de bedoeling bij de aankoop! Hebben we een kat in een zak gekocht?! (hohoho)

 (Zieddis hoe zwart die smoel en hoe donker die rug.)

Huize Lila herbergt sinds zaterdag ook een nieuw paar laarzen voor de winter, lekker warm en gezellig met een bontje.

(Ik hoop dat ze niet te hard op de laarzen van de kerstman lijken.)

Huize Lila herbergt ook wat stof in de hoeken hier en daar (op de voet van de tv hier boven de laarzen zie je misschien een stoflaagje liggen), dus daarom wil ik graag een baby met zo'n kruippak:

Oh en wat is het uitzicht wanneer we door het raam kijken?

Aan de rechterkant van mijn Brussels uitzicht is er een grote lagere school. Ik kan recht in een klasje kijken, ik denk van het 3e leerjaar. Opletten dus dat ik 's morgens niet naakt voorbij mijn raam loop. 't Is dat ik zo graag naakt voorbij ramen loop. 

Maar aan de linkerkant woont er op de bovenste verdieping een mysterieus Turks meisje met een baby. Ze is mysterieus omdat ze overdag àltijd thuis is (en dus niet lijkt te werken), 's nachts héél lang wakker (voordat ze een baby had toch zeker, nu iets minder) en we ook héél weinig een man daar zien. Een tijdje geleden dachten we nog dat ze een prostituee was die thuis ontvangt want het is nogal een knappe vrouw, maar een prostituee die thuis ontvangt inclusief baby, toch maar niet dan. Anderzijds loopt ze ook heel de dag in pyama rond en met van die grote sponzen rekkers in haar haar (zo een palmboom op haar hoofd). Mysterie zeg ik u! 

Zo sé. Zijn er nog vragen?