Ik ben u voor: ik kan inderdaad geen foto's trekken want zoals u kan zien vervormt de breedhoeklens mijn boekenplanken (in het echt zijn ze nl. wél recht).

Ik kan trouwens ook over andere dingen dan katachtigen (zie vorig bericht) praten hoor. Over mijn boekenkast bijvoorbeeld. Het boekje dat u daar naast die twee vaasjes ziet staan, is Mijn Allerliefste Lievelingsboek Aller Tijden: Traumnovelle van Arthur Schnitzel. En indien dat u helemaal niets zegt, dan zegt de film Eyes wide shut van Stanley Kubrick u waarschijnlijk wél iets. Ewel, schoon verhaal he. Ik heb het helemaal tot op het bot geanalyseerd voor mijn thesis, maar desalniettemin hou ik er nog steeds van. Dat is pas ware liefde.

ps: deze zetel zit eigenlijk niet zo heel goed

Hier staat ie dus, de boekenkast één van de boekenkasten. Boven de zetel hangt dit:

 

Een oude schoolkaart van Spanje en Portugal. Waarom juist het Iberisch schiereiland? Ik heb helemaal niets met het land der jamónnen en manchego's (en wel met de landen der schnitzels en sushi's en noedels en rijst), maar het Lieve Lief wel. Dus heb ik in al mijn goedheid de kaart speciaal voor hem gekocht. En ook wel omdat er geen andere kaarten verkrijgbaar waren. En ook wel omdat hij soms klaagt dat ik onze thuis te vrouwelijk maak met al mijn bloemetjes en pastelkleuren. Ongegrond, toch?

Maar ik wou u desalniettemin niet de kattenbak onthouden. Het poesje erop is zo lief dat het bijna aandoenlijk wordt. Hoezo te vrouwelijk? Waar?