In het doosje helemaal rechts op mijn nachtkastje...

ligt iets ouds...

"Poésies"

Het is het poëziealbum van mijn overgrootmoeder "mémé" zaliger. Ik heb haar nog kort gekend, ze is gestorven toen ik vijf jaar was. Op het einde zat ze in een home, en daar heb ik nog enkele herinneringen aan. "Tu dois éplucher ta pomme, sinon tu ne peux pas la manger!" Maar ik wou mijn appel helemaal niet schillen! Ik denk dat ik uiteindelijk de appel gewoon niet opgegeten heb. Uit protest tegen de getroffen schilmaatregelen. Stout he. Een andere herinnering is dat ik het na een tijdje niet meer leuk vond om naar haar te gaan, want ze gaf altijd van die griezelige, natte en lange kussen. Zo gezegd, zo gedaan, ik werd thuisgelaten en moest haar kussen niet meer ondergaan. Kort daarna is ze dan gestorven. Ik heb aan haar nu niet bepaald de allermooiste herinneringen, maar ik vind het wel fijn dat ik ze nog gekend heb. Na de dood van mijn opa, een paar jaar geleden, hebben we het poëziealbum van mijn overgrootmoeder gevonden. Ik zeg u: poëziealbums zijn niet meer wat ze geweest zijn, kijkt u maar mee.

Dit is de tekening waarmee het album opent. Ze heeft het niet zelf getekend denk ik, want de kunstenaar heet blijkbaar "René". De gouden letters zeggen Souvenirs.

Er staat geschreven: "Aan Julia. Lieve bruine krullekop, gedraagt U nooit als modepop, want gij zoudt het U beklagen, in uw zoete, oude dagen." Gesigneerd: Margot. Datum: 10/2/'22

Bloemen waren in die tijd erg in, denk ik (en ze passen mooi bij mijn nagellak) ...

"Ma chère Julia, Agréez mon envoi fleuri, qu'il vous rappelle un souvenir toujours chéri, un coeur fidèle. (op de achterkant:) En souvenir de ton amie devouée [sic], Marguerite Inghels. Gand, le 13 mars 1922."

"A Julia, Si vous ne pouvez être l'étoile du ciel, soyez la lampe de la maison."

"Que votre vie soit comme un champ de neige où les pas s'impriment sans laisser de souillure. Il n'y a qu'un bonheur "le travail", qu'une jouissance "le beau", qu'une consolation "le vraie" [sic]. En souvenir de votre amie, Clara Van Gijseghem. Gand, le 29-8-1922." En op de rechterpagina: "A ma chère Julia, Combien j'aime ces humbles fleurs, emblèmes de la vive tendresses [sic] que ne disent-elles pas au coeur... (het gaat verder op de volgende pagina)

Maar af en toe waren de poëziekunstenaars toch ook in een weemoedige bui, getuige de dreigende molen:

"10-6-25. A ma chère Julia, un petit souvenir fait toujours plaisir, surtout quand il vient, d'une amie qui chérie. Henriette."

En deze laatste mag natuurlijk ook niet ontbreken, want het is precies een tegeltje Delfts blauw!

"Aan mijn lief vriendinnetje. 'k Moet op dit blad dus eeuige [sic] woorden schrijven! Schijnt u die taak, Julia, dan zoo licht? Ge weet toch wel: geschreven woorden blijven, en hebben reeds zoo dikwijls kwaad gesticht..." (het gaat verder op de volgende pagina)

Eeuwige woorden, inderdaad. We zijn bijna 90 jaar verder dan het moment waarop deze woorden geschreven werden. Schoon he.

(Ik heb blijkbaar een stokje gekregen. Wel, dat komt er binnenkort aan!)